Subskrypcja

Dodaj adres email aby otrzymywać bieżące informacje z gminy Boguchwała.

Dodaj
Licznik odwiedzin
Łącznie 3095816 os.
W 2017 roku 79605 os.
W listopadzie 6562 os.
Dzisiaj 96 os.

Miasta zaprzyjaźnione

Vranov nad Topľou

(Słowacja)

www.vranov.sk

 

Vranov nad Topľou - miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, w kraju preszowskim, w historycznym regionie Zemplín.

Vranov nad Topľou leży na wysokości 132 m n.p.m., w dolinie Topľi, u zbiegu Niziny Wschodniosłowackiej, Pogórza Ondawskiego i Gór Tokajsko-Slańskich.

Liczba mieszkańców miasta wynosi 23 020 osób, powierzchnia - 34,36 km².  

Przez Vranov przebiega jedna z najważniejszych dróg Słowacji - droga krajowa nr 18, oprócz tego zbiegają się tam liczne drogi lokalne - nr 553 do Trebišova, nr 557 do Stropkova, nr 558 do Humennégo i nr 576 do Koszyc. We Vranovie zbiegają się również linie kolejowe z miasta Strážske, z Trebišova i z Preszowa.

Z badań archeologicznych wynika, że okolice Vranova były zamieszkane już w VII wieku. Kościół parafialny istniał już w 1314 r. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z lat 1333-1337. W I połowie Vranov stał się osadą targową, wyposażoną przez króla Węgier Ludwika w prawo wolnego handlu. Data nadania Vranovowi praw miejskich nie jest znana, jednak już w liście króla Zygmunta z 1410 r. jest wzmiankowany jako miasto. W XV wieku Vranov przeobraził się w ośrodek rzemiosła i handlu, wzrastając w miarę wzrostu znaczenia szlaku handlowego z Polski na Węgry przez Przełęcz Dukielską. Vranov został mocno dotknięty zniszczeniami podczas wojen w XV i XVI wieku. Od 1523 r. należał do magnackiego rodu Báthory, od 1617 r. do rodu Drugethów, od 1684 r. do rodu Bárkoczy. W XVIII wieku miasto doznało zniszczeń w walkach powstań antyhabsburskich oraz w katastrofach naturalnych (powódź w 1718 r., trzęsienia ziemi w latach 1778 i 1779).

Podczas wschodniosłowackiego powstania chłopskiego w 1831 r. Vranov znalazł się w centrum walk, był okupowany i rabowany przez buntowników. Na początku XIX wieku Vranov podupadł i stał się typowym miasteczkiem rolniczym. Region dotknęła masowa emigracja - ludność powiatu spadła z 23,3 tys. osób w 1858 r., do 22,2 tys. w 1895 r. W 1910 r. ludność miasta liczyła 2,1 tys. osób, z czego 1,4 tys. Węgrów, 0,6 tys. Słowaków i 0,1 tys. Niemców. Upadek miasta trwał przez cały XIX wiek, pogłębiła go jeszcze I wojna światowa. Vranov nie został zniszczony, ale znalazł się na bezpośrednim zapleczu frontu karpackiego. Impulsem do rozwoju miasta okazało się dopiero otwarcie linii kolejowej do Trebišova w 1939 r. W okresie kampanii wrześniowej w Vranowie mieścił się sztab dowodzenia tzw. Rychlej Skupiny "Kalinčiak".

Po wojnie rządy komunistyczne zaznaczyły się w mieście budową zakładów przemysłowych. Do dziś przetrwały zakłady chemiczne Bukóza i odzieżowe Slovenka oraz kilka zakładów produkcji żywności i materiałów budowlanych.

Zabytki Vranova:
· gotycki kościół z XIV wieku, przebudowany w XVI i w XVIII wieku,
· barokowy klasztor paulinów z 1718 r.,
· klasycystyczny dwór z XVIII wieku, wzniesiony na miejscu starszego średniowiecznego zamku.

 

Źródło:  www.wikipedia.pl


Żółkiew

(Ukraina)

www.zhovkva.info


Żółkiew leży w zachodniej Ukrainie, na Roztoczu, nad rzeką Świną. Została założona w 1954 roku przez Stanisława Żółkiewskiego na miejscu staroruskiej osady Wynnyky, o której pierwsze zapisy mówią w starodrukach starodrukach 1368 roku. To jedyne renesansowe miasto-forteca, które zachowało się na terytorium Ukrainy.


Jej budowniczymi byli najwięksi architekci Europy Pawło Sczasływyj, Pawło Rymlanyn i Ambrozij Prychylnyj, znani ze swoich lwowskich i krakowskich dzieł, według koncepcji znanego włoskiego teoretyka i architekta XVI w. Piotra Kataneo. Patrząc z lotu ptaka wygląda ona jak śnieżynka i przypomina budowę ciała człowieka: głową miasta jest zamek, sercem kościół parafialny p.w. św. Ławrentija, ręce i nogi to cztery bramy wjazdowe. Koncepcja "idealnego miasta" przewidywała również idealną organizację społeczną - "gdzie każdy winien był dobrze wykonywać to, co mu powierzono". Rozplanowując miasto, powstawał etniczny i zawodowy układ miasta.


Z początkiem powstawania miasta, miało miejsce, mało znaczące wtedy, ale ogromnie ważne później wydarzenie na dworze Winnickim, urodzenie syna u setnika Żółkiewskiego Mychajła Chmielnickiego, który na chrzcie otrzymał imię Bohdan-Zinowij, przyszły założyciel państwa Ukraińskiego, Hetman Ukrainy. Tutaj, w Żowkwie, wśród jej wspaniałego budownictwa, minęło dziesięć lat dzieciństwa Bohdana, aż do czasu, kiedy w 1605 roku rodzina Chmielnickich wyjechała razem z córką Żółkiewskiego Sofią do Zamku Oleskiego. Młody Bohdan Chmielnicki wiele razy odwiedzał Żowkwę, brał udział w jej obronie przed Tatarami, stacjonował tutaj z wojskami kozackimi w 1648 roku.


W latach 1594-1606 w Żowkwie powstaje potężny, trudny do zdobycia zamek. Na początku, ta kwadratowa w planie budowla z wieżami narożnymi była całkowicie pozbawiona elementów architektonicznych, aktualnego wyglądu forteca nabyła podczas późniejszych rekonstrukcji. Miało to miejsce szczególnie za czasów Jana III Sobieskiego, który przebudował zamek na rezydencję królewską. Następnym okresem gdy następowała przebudowa i uporządkowanie zamku był środek XVIII w. W 1740 roku zamek przeszedł na własność księcia litewskiego Michała Radziwiła. Na jego zamówienie w latach 1740-1754 została rozbudowana galeria wzdłuż fasady dworu w południowo-zachodnim skrzydle i na ozdobnych schodach stanęło siedem rzeźb, przedstawiających znanych przedstawicieli rodu Sobieskich i Radziwiłłów. W drugiej połowie XIX wieku zamek został zrujnowany i podupadł.


Żółkiew jest dziś niewielkim, 13-tysięcznym miastem. Pod względem administracyjnym Żółkiew leży w obwodzie lwowskim, w odległości 30 km od Lwowa. W latach 1951-1991 miasto nosiło nazwę Niestierow (od nazwiska rosyjskiego lotnika Piotra Niestierowa).


Zabytki Żółkwi:


  • Cerkiew św. Trójcy
  • Glińska Brama
  • Cerkiew Narodzenia Matki Boskiej
  • Brama zwierzyniecka
  • Kościół parafialny św. Wawrzyńca
  • Zamek wybudowany w 1594 r.
  • Kościół Dominikanów
  • Synagoga
  • Kompleks klasztoru Bazylianów

 

     

 

     

Źródło:  www.wikipedia.pl


Snina (Słowacja)

S N I N A





SNINA - miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, w kraju preszowskim, w historycznym regionie Zemplin. Jest siedzibą władz najbardziej wysuniętego na wschód powiatu Słowacji.

Miasto leży na wysokości 216 m n.p.m., u zbiegu Wyżyny Laboreckiej i Gór Bukowskich na północy oraz pasma Wyhorlatu na południu, w dolinie Cirochy, u ujścia rzeczki Pcolinka. Przez Sninę przebiega droga krajowa nr 74 z Humennego do przejścia granicznego Ubla - Małyj Bereznyj na granicy z Ukrainą oraz linia kolejowa z Humennego do miasteczka Stakcin, leżącego kilka kilometrów dalej na wschód od Sniny.

Pierwsza wzmianka o Sninie pochodzi z 1343 r. Wynika z niej, że miejscowość należała do majątku magnackiej rodziny Drugethów. Powstała prawdopodobnie w wyniku kolonizacji południowych stoków Beskidów przez Wołochów. W XIV wieku Snina urosła do pozycji małego miasteczka - tak wzmiankują ją od 1585 r. rejestry komitatu Zemplen. W latach 1570-1630 odgrywała rolę ośrodka administracyjnego dla okolicznych wsi.

Miasto należało do Drugethów do końca XVII wieku, następnie przeszło na własność rodziny Zichych, a w 1770 - van Dernathów. W 1799 kupił je Józef Rholl z rodziny holenderskich przedsiębiorców osiadłej w środkowej Słowacji, który rozwinął w Górnym Zemplinie hutnictwo żelaza z rud w górach Wyhorlatu. Po wyczerpaniu się dostępnych zasobów rudy żelaza pod koniec XIX wieku hutnictwo upadło, zaś głównym zajęciem mieszkańców stało się wypalanie węgla drzewnego. Feudalne panowanie rodziny Rhollów zakończyło się w 1857 r. Pod koniec XIX wieku Snina była siedzibą powiatu w komitacie Zemplen. W latach 1909-1912 zbudowano linię kolejową, która połączyła Sninę z Humennem.

Przełom XIX i XX wieku był okresem gospodarczego upadku miasta, który zaowocował masową emigracją, przeważnie do USA. Ubóstwo pogłębiły kolejne nieszczęścia: I wojna światowa i seria powodzi w latach 20. XX wieku, z których katastrofalna okazała się powódź w 1926. W okresie międzywojennym Snina leżała na północnej magistrali drogowej łączącej zachód kraju z Rusią Zakarpacką. Większość mieszkańców trudniła się wówczas pozyskaniem i przetwórstwem drewna w wielkim miejscowym tartaku. Miasto uległo zniszczeniom podczas II wojny światowej. Po wojnie zostało odbudowane. W 1950 r. utworzono istniejący do dziś kombinat budowlany Vihorlat, który później w szczytowym okresie rozwoju zatrudniał 6.000 pracowników. Odpowiednio wzrosła również liczba mieszkańców miasta, dla których w latach 70. XX wieku wystawiono typowe socjalistyczne blokowiska.

Jedynym zabytkiem Sniny jest klasycystyczny pałac z 1781 r. z posągiem Herkulesa odlanym z miejscowego żelaza w 1841 r. Atrakcją turystyczną i ośrodkiem życia kulturalnego jest słowacki oddział Międzynarodowej Galerii Sztuki „Miro”, otwarty w 1993 r., wystawiający dzieła współczesnego malarstwa z całego świata.
Snina jednak służy turystom głównie jako punkt wypadowy do wycieczek w Góry Bukowskie i Wyhorlat, którego szczyt Sninsky kamen (1006 m n.p.m., 5 km na południe od Sniny) góruje nad miastem. Szlaki turystyczne prowadzą na Sninsky kamen i do górskiego jeziorka Morske oko. Nad zalewem Rybniky znajduje się kąpielisko i ośrodek wypoczynkowy. W okolicznych wsiach Rusky Potok, Ulicske Krive, Topoa i Hrabova Roztoka znajdują się drewniane rusińskie cerkiewki. 14 km od Sniny, w Parihuzovcach, znajduje się wyciąg narciarski.


Populacja Sniny to 21 390 mieszkańców (2003 r.)


Źródło: pl.wikipedia.org

Bystřice nad Pernštejnem (Republika Czeska)


Bystřice nad Pernštejnem





Bystřice nad Pernštejnem - miasto w Czechach, w kraju Wysoczyzna. Swoją nazwę otrzymało od nazwy potoku, który w źródłach historycznych był określany jako Ricka (mała rzeka), a w nazewnictwie lokalnej społeczności - Bystřička.

Miasto zostało założone w XIII wieku w bardzo dogodnej lokalizacji. Wkrótce stało się centrum administracyjnym obszaru, skolonizowanym przez rodzinę Medlovów, później nazywanych Pernštejn - szlachciców posiadających w herbie głowę żubra. Dokument z 1220 r., uważany za najwcześniejszy zapis o Bystrzycy, okazał się fałszerstwem stworzonym przez rdzennego mieszkańca - Antonina Bocka - morawskiego historyka zamieszkującego w Brnie. Zatem tylko dokument stworzony między 1258-1298 r., fałszywie datowany na 1238 r., może być uznany za najwcześniejszą wzmiankę o mieście. Pomiędzy 1235, a 1238 r. w Bystrzycy zostaje wybudowany kościół poświęcony św. Wawrzyńcowi.

XIV-wieczne zmiany własności wskazują, iż Bystrzyca była już wówczas przemysłowym, administracyjnym i biznesowym centrum ziem Pernštejnów. Bystrzyca stała się miastem jeszcze przed 1348 r. przechodząc na własność margrabiów morawskich. W tym czasie, ich herb zaczyna pojawiać się na miejskich pieczęciach. W 1403 r. Wratysław z Pernštejna nadaje Bystrzycy prawo kaduka i swobody sprzedaży zarówno majętności ruchomych, jak i nieruchomych. W 1458 r. król Władysław potwierdził prawo miasta do organizowania dorocznych uroczystości ku czci św. Ludmiły, a w 1477 r. odbyły się również uroczystości celebrujące świętych: Jana i Wacława. Od początku XV w. do roku 1588, Bystrzyca w rzeczywistości należała do rodziny Pernštejn. Pod ich panowaniem, głównie Vilema i Wratysława, miasto przeżywało swój rozkwit, a w pierwszej połowie XVI w. osiągnęło szczyt swojej sławy.

Rok 1580 zapisał się jako najważniejszy, na kartach historii miasta. W tym czasie cesarz Rudolf II przyznał Bystrzycy status miasta wraz z nowymi przywilejami. Z tej okazji miasto otrzymało również nowy herb oraz prawo do pieczętowania czerwonym woskiem. Po śmierci Wratysława, miasto miało kilku właścicieli, a jego rozwój został wstrzymany. Zostało także ciężko dotknięte działaniami Wojny Trzydziestoletniej. Leżąc na szlaku przemarszu wojsk, miasto i okoliczne wsie zostały spustoszone i splądrowane.

Oryginalnie wczesnogotycki kościół z XIII wieku przeszedł kilka rekonstrukcji. Nawy i chór powstały dopiero po 1699 r., dając kościołowi swój późnobarokowy charakter. Dwie wieże wybudowano w 1750 r. w miejsce poprzedniej, pojedynczej wieży. Drugą świątynią w Bystrzycy jest renesansowy Kościół Świętej Trójcy, znajdujący się na miejscowym cmentarzu od 1615 roku. Pierwotnie był to kościół ewangelicki. Na wzgórzu Černý Vrsek znajduje się barokowa kaplica św. Anny z 1749 r. Na ulicy Bratrská znajdowała się kaplica Braci Czeskich. Szpital zostaje po raz pierwszy wymieniony w dokumentach historycznych z 1465 r.

Od 1501 r. Bystrzyca posiadała swój ratusz. Wybudowany 1808 r. magistrat mieści dziś w swoich murach Miejskie Muzeum. W 1845 r. rynek został przyozdobiony fontanną z rzeźbami Cyryla i Metodego. Nad fontanną góruje Kolumna Matki Boskiej z 1727 r. z figurami czterech patronów miasta - św. Jana Nepomucena, św. Wawrzyńca, św. Sebastiana oraz św. Floriana. Na drugim końcu placu stoi krzyż wykonany z piaskowca wraz z Pietą z 1881 r. Naprzeciwko szkoły podstawowej na ulicy Tyrš znajduje się pomnik Tomasa Masaryka, „ojca niepodległej Czechosłowacji”, rzekomo najpiękniejszych wśród wszystkich posągów prezydenta.

Rozwój Bystrzycy jest ściśle związany z wybudowaniem linii kolejowej w czerwcu 1905 r., a przede wszystkim z rozpoczęciem wydobycia uranu w Dolní Rožínce pod koniec 1950 r. Wraz ze wzrostem znaczenia przemysłu powstały dwa nowe osiedla, a liczba ludności wzrosła do 8600. W latach 1949 i 1960 miasto zostało uznane za oficjalne centrum okręgu, z 93 wsiami należącymi do prowincji. W 1953 r. została otwarta czteroletnia szkoła rolnicza, której budynek z 1961 r. należał do najnowocześniejszych tego typu w Europie. Ośrodek zdrowia został zbudowany w 1963 r., a w 1970 rynek otrzymał nowy wygląd wraz z pojawieniem się nowych sklepów, biur i instytucji. W 1997 r. zakończyła się budowa nowoczesnego budynku szkoły.

Nazwę „nad Pernštejnem” dodano Bystrzycy 10 maja 1925 r. Obecnie liczy 9007 mieszkańców i jest to gmina o rozszerzonym zakresie administracji publicznej. W chwili obecnej wydobycie uranu uległo zmniejszeniu, dlatego miasto zachęca do tworzenia nowych miejsc pracy. Tyczy się to zwłaszcza strefy przemysłowej, gdzie kilka nowych firm rozpoczęło swoją działalność. Ponadto miasto posiada tereny z niezbędną infrastrukturą dostępną dla inwestorów. Nowo wybudowana kotłownia na biomasę zaopatruje większą część Bystrzycy w ciepło. Miasto jest centrum życia kulturalnego i społecznego w regionie. Istnieje dziewięć placówek edukacyjnych. Krajobrazy doliny rzeki Svratki i Zdarskich wzgórz dostarczają miłych doznań niezależnie od pory roku. Piękno terenów wokół Bystrzycy powoduje szybki rozwój branży turystycznej.

Pomiędzy rokiem 2000 i 2002, wybudowano nowy wielofunkcyjny stadion sportowy z basenem, ścianką wspinaczkowa, centrum fitness, kortem do squasha i kręgielnią. Do użytku oddano również kompleks trzech odkrytych podgrzewanych basenów, jeden z nich zawierający słoną wodę. Ponadto, istnieją dwa boiska do piłki nożnej, wielofunkcyjne boisko wyposażone w sztuczną murawę, dwa ziemne korty tenisowe oraz boisko do siatkówki plażowej.


Źródło: www.bystricenp.cz
 
   




Logowanie
Login
Hasło
Zaloguj  Zapomniałem hasła
Wszelkie Prawa Zastrzeżone © UM Boguchwała realizacja: ideo, powered by Edito CMS
 
 Serwis został wykonany w ramach Projektu „Elektroniczna gmina Boguchwała -  krok w kierunku społeczeństwa informacyjnego na obszarach wiejskich” który   jest współfinansowany ze środków  Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego  w ramach ZPORR